ز گردن فرازان تواضع نکوست...

✍یادداشت فرزاد نسیمی پور در شماره ۲۰۴۱ روزنامه نقد حال

یکی از گلایه های پر تکرار و همیشگی بسیاری از مردم ، رسانه ها و ذی نفوذان اجتماعی، تفاوت های رفتاری افراد ، قبل و بعد از گرفتن منصب است. از دید مردم، برخی افراد در موقعیت های مختلف رفتارهای متغیری از خود نشان می‌دهند. قبل از نشستن بر اسب مراد، متواضع و صمیمی و افتاده حال هستند و وقتی که در جایگاه یا منصبی قرار میگیرند، از دسترس خارج می‌شوند و حصاری دور خود می‌چینند که کسی را یارای ارتباط با آنها نیست. وقتی هم از منصب معزول یا از جایگاهی فارغ میشوند دوباره از برج عاج پایین می آیند و سراغ همراهان قدیم را میگیرند.

✅متاسفانه این سنخ رفتار در بسیاری وجود دارد و یکی از سرچشمه های نارضایتی و دلنگرانی هم همین است. یک مدیر ، نماینده مجلس ، عضو شورا و... هرچند هم کاربلد و کارآمد باشد اما اگر نتواند روابط اجتماعی خود را سامان دهد، به بی کفایتی متهم می‌شود. واقعیت این است که قضاوت در مورد کارنامه مدیران، بیش از آنکه بر جنبه های فنی و عملکردی ناظر باشد بر جنبه های ارتباطی، تعاملی و رفتار عمومی استوار است.

✅برقراری توازن میان ملاحظات کاری و ارتباطات اجتماعی هم یک هنر مدیریتی است و هم یک قدرت شخصی. چه بسیار از مدیران که رفتار و روابط آنها قبل و بعد از قرار گرفتن در یک منصب، تغییر محسوسی نکرده است و این تمایز آنها را در چشم مردم شاخص کرده است و در افکار عمومی مقبولیت عام پیدا کرده اند.

✅آنچنان که مرسوم است، اغلب مردم با حساسیت نظاره گر تغییرات رفتاری در موقعیت های مختلف هستند و اغلب قضاوت های بی رحمانه ای در این مورد دارند. اگر شخصی در فرایند تحرک اجتماعی قرار بگیرد و جایگاه بالاتری را کسب کند، مصادیق رفتاری او بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد. بیش از تمام رفتارهای مدیران آنچه بیشتر به چشم می آید، حس تواضع و فروتنی و ارتباطات آنها است. مردم انتظار دارند آنها خاستگاه خود را فراموش نکنند و جایگاه جدید، مانع آمیزش با مردم و همراهان قبلی نشود. برای مردم اهمیت دارد که تواضع و تعامل از سر نیاز و انتظار نباشد بلکه بخشی از منش و خوی ذاتی فرد باشد. اما اگر تواضع و حسن رفتار، موقتی و بخاطر نیاز و چشمداشتی در آینده باشد، فاقد ارزش ذاتی دانسته می‌شود و مردم آن را ابزاری و به قصد مطامعی آینده نگرانه قلمداد خواهند کرد.

😎به قول سعدی :
گدا گر تواضع کند خوی اوست
ز گردن فرازان تواضع نکوست

جای خالی پژوهش های علمی در ارتباط با زلزله سرپل ذهاب

به قلم فرزاد نسیمی پور

⭐️چند روز پیش هشتمین سالگرد زلزله مهیب و ویرانگر سرپل ذهاب بود. ۲۱ آبان برای بیشتر مردم ایران یک روز عادی مثل روزهای دیگر است اما برای مردم سرپل ذهاب یادآور یک رخداد تلخ و هولناک است. اگرچه هشت سال از آن زمان گذشته است و تب و تاب ها فرونشسته است اما به هر صورت این روز و اتفاقات بعدی آن، بخشی از تاریخ همیشگی سرپل ذهاب خواهد ماند. زلزله سرپل ذهاب از آن جهت تاریخی است که یک متغیر مهم در سرنوشت شهر سرپل ذهاب بوده و هست. آن طور که اطلاعات تاریخی ما گواهی می‌دهد، سرپل ذهاب در زمان گذشته حداقل دوبار در معرض زلزله های ویرانگر قرار گرفته است. یک بار در قرن چهارم هجری و بار دیگر در قرن ششم هجری، سرپل ذهاب زیر ضرب زلزله های سخت قرار گرفته است. اگرچه بر طبق برآوردهای تاریخی، زلزله دوم بسیار ویرانگرتر بوده است و در زیست گاه عمومی، تغییرات ملموسی ایجاد نموده است.

✅به نظر می رسد هر عامل یا رویدادی که مسیر یک ارگان زنده یا غیر زنده را تغییر دهد، محدودیت های ساختاری بر آن تحمیل کند و تاثیرات دراز دامن و عمیقی بر آن بر جای بگذارد، شایسته عنوان تاریخی است. از این نظر زلزله آبان ۹۶ یک رویداد تاریخی محسوب میشود و قابلیت آن را دارد که به عنوان یک مقوله تاریخی ممتد به آن نگاه کرد و با توجه به رویکردهای مختلف به بررسی جوانب آن پرداخت.

✅از طرف دیگر با توجه به موقعیت جغرافیایی ایران و زندگی بر روی گسل های فعال، احتمال وقوع زلزله زیاد است و هنر ما کنار آمدن با حوادث طبیعی از جمله زلزله برای به حداقل رساندن آسیب ها است. هر یک از زلزله های رخ داده در ایران قابل بحث و ارزیابی جداگانه است. درست است که زلزله ها پیامدهای عمومی یکسانی را رقم می زنند اما با توجه به ویژگی های خاص محیطی و اجتماعی ، تمایزات قابل توجهی را هم به معرض نمایش می‌گذارند‌ از این جهت باید زلزله ها را وقایعی منحصر به فرد دانست و آن ها را مورد ارزیابی های ساختاری و واکاوی روشمند تاریخی قرار داد.

✅با این اوصاف در ارتباط با زلزله سرپل ذهاب نباید صرفا به مراسم گرامیداشت بسنده کرد بلکه بازخوانی سالیانه زلزله سرپل ذهاب و تحولات پس از آن ضرورت دارد. اقدامات و مداخلات صورت گرفته در جریان زلزله سرپل ذهاب با تمام نقاط قوت و ضعف آن یک تجربه مدیریت بحران است و تجربه های مستند شده آن را می توان آسیب شناسی کرد و در گره گشایی و تسهیل بحران های آینده از آن بهره برداری کرد. بنابراین لازم است هر ساله با موضوع تهدید ها و فرصت های زلزله سرپل ذهاب در محورهای فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، بازسازی، روانی، حقوقی و... همایشی علمی درخور برگزار کرد. برگزاری همایش علاوه بر ارتقای ضریب توجه به سرپل ذهاب ، موجبات تبادل تجربه ها میگردد و همچنین زنگ خطری برای آمادگی و مقابله با احتمالات آینده خواهد بود.

@abannewss